شاهد پنهانی

شاهد پنهانی( تقدیم به مولایم حضرت صاحب الزمان عج)
************
دنبال تو می گردم، با دیدۀ گریانی
عشق تو زده آتش ،بر این دل توفانی

مشتی غزل و گریه در سینه نهان دارم
یکدم نظری بنما،ای شاهد پنهانی

ای جان به فدای تو، قربان وفای تو
کز هجر تو شد سهمم، این کلبه ویرانی

بی مهر رخت هر شب در آه و فغانم من
ای کاش که پیش دل،آیی تو به مهمانی

من مست و پریشانم از ساغر چشمانت
بازآ که عیان بینم، پایان پریشانی

کارم شده با این دل هرشب به غزل خوانی
کی از تو نشان یابم ای یوسف کنعانی

تو روح بهارانی تو سرور خوبانی
می میرم از هجرانت ،محبوبتر از جانی

با دیدۀ خونبارم، در آتش هجرانم
کی می رسدم آخر یلدای زمستانی

اندر غم روی تو ،بیمار توام هر شب
بشکسته ترینم من ، گویند تو درمانی
 
مصطفي ميرزايي.میرنگار

سیــــــــــر شدم …

سیــــــــــر شدم …

بس که سرد و گرم روزگار را چشیدم !

مولای ما!

مولای ما!

در عبور از گذر لحظه ها، در تپش مدام زمين و نگاه زهرآلود زمان، دستهاي ما تو را مي طلبد يا مولا!
مهر در سراشيب جاده ي عمل زير چرخهاي سنگين ستم له ميشود در نبودت!
تو ما را رها نخواهي کرد و ما هر روز و هر ساعت و حتي هر ثانيه در آرزوي زيارت چهره  همچون خورشيدت، دست بر آسمان داريم و در محمل نياز، از پروردگار بلند مرتبه، ظهور پرشکوه تو را تمنّا مي کنيم!
آقاي ما!
بيا که جهان نيازمند توست!
پرنده ها در سلام صبحگاه خود تو را مي خوانند و گلها به اميد نوازشت رخ مي نمايانند!

بيا که دستهاي نا توان ما در آرزوي ياوري تو مولا، شب و روز از گونه هامان قطرات شبنم را بر مي چيند و لطافت باران را به جاده هاي عشق مي پاشد، بلکه گلستاني بسازد از گلهاي ناز و اطلسي که فرش راهت باشد و خاک قدمت!

مهران میرنگاران

" دوست دارمت "

این دل اگر کم است
بگو سر بیاورم
یا امر کن
که یک دل دیگر بیاورم
خیلی خلاصه عرض کنم
 " دوست دارمت "

با يادت

با يادت اي بهشت من

آتش دوزخ كجاست

عشق تو در سرشت من

با دل و جان آشناست

دوستت دارم و دانم که تویی دشمن جانـم

     دوستت  دارم   و  دانم  که  تویی دشمن جانـم

                               از چه  با دشمن  جانم  شده ام  دوست  ندانم                                      

                                                                                                                                                                                  غمم این است   که  چون  ماه نو انگشت نمایی

                            ور نه غم نیست  که در عشق تو رسوای جهانم                                                 

                                                                                                            

    دم به دم حلقه ی  این  دام شود تنگ  تر و من

                                دست و پایی  نزنم  خود  ز  کمندت  نـــرهانــم                                                        

                                                                     

       سر پر شور مرا نه شبی  ای دوست به دامـان

                                 تا شوی فتنه ی ســـاز  دل و ســـوز  نــهــانــم                                                           

        ساز بشکسته ام  و طائـر  پـر  بستــه  نــگــارا

                                        عجبی نیست که این گونه غم افزاست  فغانـم                                                            

    نکته ی عشق زمن پرس به یک بوسه که دانی

                                               پیر این دیر کهن  مست  کنم  گر  چه  جــــوانم                                                     

   آن لئیم است چه  چیزی  دهد  و  باز  ستـانــد   

                                              جان اگر نیز ستانی ز تو من دل   نـــستـــانـــم                                     

   گر ببینی تو هم آن چـــهــــره به روزم بـنـشینی    

                                                 نیم شب مست چو  بر  تخت خیالت  بـنشــاند              

که تورا دید که در حسرت دیدار دگر نیست؟        

                                                 (آری آنجا که عیان است چه حاجت به بیانم)

بار  ده  بار  دگر ای   شــه  خوبان  که  مـبـادا                   

                                                       تا  غیامت  به  غم  و  حسرت  دیدار  بـمــانم

مرغکان  چمنی  راست  بهاری  و  خـــــزانـــی                             

                           من که در دام اسیرم   چه بهارم چه خزانـــــم

گریــه  از  مرد  هوشیــار  خلایـــق  نـپـسـنـدند                            

                                       شده ام مست که تا قطره ی اشکی بفشانــم                

 

ترسم  آخر  برِ  اغـیار    بــــرم   نـــام  عـزیـــزت                   

                                         چکنم  بـــی  تو  چه  سازم  شده ای  ورد زبانم                    

آید  آن  روز  عمـــــــــــادا   که  ببینم   تو  بگویی    

                                      شادمـان  از  دل  و  دلدارم  و  دلخوش ز جهانم؟      

عماد خراساني

ای امان از تنهایی ....

هر که را می دیدم

سخن از تو می گفتم

 هر کجا می رفتم ....

فقط تنهایی حرفهایم را خوب می فهمید

با تنهایی حرف های نمناکم را می زدم

نه می خندید و نه مسخره ام می کرد

 ای امان از تنهایی .... 

چقدر شبیه خاطراتم  شده

مصطفی میرزایی

دلواپسی های غربت

در لحظه های بی تو بودن

                          دلم شور می زند

ای کاش در این دلواپسی های غربت

خواب قشنگی می دیدم

مصطفی میرزایی.م

ما درد مشترکیم

ما درد مشترکیم

چشمهای تو با من آشناست

اشکهای من با تو!

حرفهای تو با من آشناست

غمنامه های من با تو!

ما درد مشترکیم

مصطفی میرزایی.م

امید رهایی

امید رهایی نیست

وقتی همه دیواریم

در خندیدن مان دقت کنیم

 

به سرآستین پاره ی کارگری که دیوارت را می چیند و به تو می گوید ارباب ، نخند !

به پسرکی که آدامس می فروشد و تو هرگز نمی خری ، نخند !

به پیرمردی که در پیاده رو به زحمت راه می رود و شاید چند ثانیه ی کوتاه معطلت

کند ،  نخند !

به دبیری که دست و عینکش گچی ست و یقه ی پیراهنش جمع شده ، نخند !

به دستان پدرت ،

به جارو کردن مادرت ،

به راننده ی چاق اتوبوس ،

به رفتگری که در گرمای تیر ماه کلاه پشمی به سردارد ،

به راننده ی آژانسی که چرت می زند ،

به پلیسی که سر چهار راه با کلاه صورتش را باد می زند ،

به جوانی که قالی پنج متری روی کولش انداخته و در کوچه ها جار می زند ،

به بازاریابی که نمونه اجناسش را روی میزت می ریزد ،

به پارگی ریز جوراب کسی در مجلسی ،

به پشت و رو بودن چادر پیرزنی در خیابان ،

به زنی که با کیفی بر دوش به دستی نان دارد و به دستی چند کیسه میوه و سبزی ،

به هول شدن همکلاسی ات پای تخته ،

به مردی که در بانک از تو می خواهد برایش برگه ای را پر کنی ،

به اشتباه لفظی مادربزرگ مهربانت

، .............. نخند ، نخند که دنیا ارزشش را ندارد  رفیق ...

که هرگز نمی دانی چه دنیای بزرگ و پر دردسری دارند آدم هایی که هر کدام برای

خود و خانواده ای ، همه چیز و  همه کسند.

آدم هایی که براي زندگي تقلا می کنند ، بار می برند ، بی خوابی می کشند ،

کهنه می پوشند ، جار می زنند ، سرما و گرما را تحمل مي كنند ، و گاهی خجالت

هم می کشند ... خیلی ساده ... نخند دوست من ! هرگز به آدم ها نخند .

خدا به این جسارت تو نمی خندد ؛

اخم می کند ... به پوزخند آدمی به آدمی دیگر !

خیال تو

 پرواز در هوای خيال تو ديدنی ست

حرفی بزن که موج صدايت شنيدنی ست

شعر زلال جوشش احساس های من

از موج دلنشين کلام تو چيدنی ست

يک قطره عشق کنج دلم را گرفته است

اين قطره هم به شوق نگاهت چکيدنی ست

خم شد- شکست پشت دل نازکم  ولی

بار غمت ـ عزيز تر از جان ـ کشيدنی ست

من در فضای خلوت تو خيمه می زنم

طعم صدای خلوت پاکت چشيدنی ست

تا اوج ، راهی ام  به تماشای من بيا

با بالهای عشق تو پرواز ديدنی ست

حس با تو بودن

سلامی به مهربانی قلب شاعرا

یکی نه مثل همه .......

آهن آبديده را زير سؤال مي‏برد

واژه تو كتاب را، حرفِ تو شعر ناب را

قصه تو ، قصيده را زير سؤال مي‏برد

صبر بزرگ من بر اين رفتن جانگداز تو

آهن آبديده را زير سؤال مي‏برد
********

به یاد همه پدران مهربونی که امروز پیش


 مانیستند گلی به زیبایی حمد تقدیم می کنیم

فدای همتون بشم که غبار غم بر چهره تان نشست

نمی خواستم غمگینتون کنم ولی... فقط یه یادآوری بود برا روز پدر

لحظه های تکراری

شعرهای دفتر من هیچ می دانی چه شد ؟ ... شعله و خاکستر من هیچ می دانی چه شد ؟
   رفتنت بر عهد و پیمان خط بطلانی کشید ... اعتقاد و باور من هیچ می دانی چه شد ؟

بعد تو دیگر کسی یادی از این تنها نکرد ... چشم مانده بر در من هیچ می دانی چه شد ؟

لحظه تکرار تو در هر عبور از حادثه ... زخم های پیکر من هیچ می دانی چه شد ؟

مستی من از تو و از همت چشمان توست ... جام درد و ساغر من هیچ می دانی چه شد ؟

کاش می دیدی شکستم لحظه انکار تو ... در وداع آخر من هیچ می دانی چه شد ؟

رفتی و آن حلقه را با خود نبردی یادگار ... حرمت انگشتر من هیچ می دانی چه شد ؟

نیستی تا وقت گریه یار چشمانم شوی ... گونه خیس و تر من هیچ می دانی چه شد ؟

رفتی و من ماندم و یک دفتر و صدها غزل ... شعرهای دفتر من هیچ می دانی چه شد ؟

مــعـشـوق ِ بـے نـظـیـر ِ قـصـه هـا ...

بـگـو ایـن سـتـارگـان ِ عـشـوه گـر

 تـا ابـد چـشـمَـک بـزنـَنـد ...

مـَن...

رویـَم را بـرنمـے گـردانـَم . .

حـتـے اگـر تـا ابـد نـگـاهـَم نـکـنـے ...

مــعـشـوق ِ بـے نـظـیـر ِ قـصـه هـا ...

 

 

 

چند شعر از سهیل زوزنی

برده از چشمان من، چشم تو خواب
جاي خون، جاري‌ست در جانم شراب
اتفاق عشق، يك‌بار است و بس
اهل منطق نيست، يا حرف حساب
ترجمان عشق، حال عاشق است
گيج و سرگردان و بدمست و خراب

ريختي در سينه‌ام آتشفشان
تا بسوزد سينه از عشق مذاب
هرچه اين اتش فروزان تر شود
مست‌تر مي‌گردم از اين عشق ناب
عاشقي، معجوني از درد و غم است
دوست دارم طعم اين شيرين عذاب
گَس شود كامت، چو خرمالوي كال
جلد پاياني ندارد اين كتاب
عشق را تفسير، غير عشق نيست
«آفتاب آمد دليل آفتاب»



شعر و موسيقي به هم آميخته
شهد هستي را به كامم ريخته
شعر مي بندد به دل راه گريز    
تا پذيرا باشد از عشق عزيز

با نواي ساز از ره مي رسد
مي تپد دل عشق ناگه مي رسد
زير دست عشق تا دل چنگ شد
آشنا با ساز و ضرباهنگ شد

در خودش جوشيد دل تنبور زد
رفت تا ماهور و ناگه شور زد
فرصتي شد بشكنم هنجار را
تا يكي سازم دل و گيتار را

دست را بر گردنش آويختم
با غزل،آتش به جانش ريختم
خالي آغوش سردم ،گرم شد
سيم و نت،از گرمي دل نرم شد

شعر و موسيقي مرا بيتاب كرد    
تا سحر دلداده ي مهتاب كرد
راز عشقي خفته در آواز تو
عاشقان دانند، رمز و راز تو

پس بخوان و سوزناك آواز كن
نغمه داودي ات آغاز كن
ساز و آوازت ، پر و بال من است
همنشيني با تو ، اقبال من است
   

---

رسيده آخر خط،عشق بي هدف، چه كنم؟
رميده گوهر يكدانه از صدف، چه كنم؟
جواني ام كه به اميد و انتظار تو سوخت    
دگر نمانده به دل، تاب داغ و تف، چه كنم؟
تمام خون دل و اشك چشم من، خشكيد
    به جاي اشك ، به چشمم نشسته كف، چه كنم؟
به دل چگونه بگويم كه رفته اي ديگر
از اين خبر، به يقين مي شود تلف، چه كنم؟
نه هست چشمه ي آب و نه چاه و كاريزي
بدون آب، در اين باغ بي علف، چه كنم؟
نمانده چاره به جز دست شستن و رفتن
به غير گفتن بدرود و لا تخف، چه كنم؟
عجب تراكم سختي ست، در صف مردن!    
به جز نشستن در انتهاي صف، چه كنم؟

---

دوستت دارم براي آنچه هستي نازنين
باش با من همسفر، تا لحظه هاي واپسين
زخم خوردي از همه، هم پشت پا از روزگار
خسته و آزرده اي،آشفته حال و بي قرار
خاطرات تلخ و سختي هاي تو پايان گرفت
امدي،احساس در من با نگاهت جان گرفت
عشق را پاشيده ام از چشم خود درديده ات
بسته اي اما نگاه خسته و ترسيده ات
گرچه حق داري بترسي از فريب و ننگ‌ها
در نگاهم نيست اما،رنگي از نيرنگ‌ها
در خيالم بت شدي احساس مستي مي‌كنم
بي نظيري،چون خدا يكتاپرستي مي‌كنم
تكيه كن بر شانه ام،آواي دل را گوش كن
آتش غم را درون سينه ات خاموش كن
عشق را در وسعت روح تو جاري مي‌كنم
روي دل نقشي ز چشمت،كنده كاري مي‌كنم


********************************


عشق اگر روزي نباشد، از جهان پر مي‌كشم
بي‌مهابا شوكران را، يك نفس سر مي‌كشم
عشق مانند هوا يا آب، هستي مي‌دهد
با شميم او، نفس‌هاي معطر مي‌كشم
انسجام چار عنصر در حيات از عشق بود
پنجمين عنصر، كه نازش را مكرر مي‌كشم
عشق را پروردگار از ذات خود در ما دميد
گفت انسان را من از هرچيز، برتر مي‌كشم
هرچه بود و هست و خواهد بود، روزي مي‌رود
عشق را مانا و ممتد، تا به آخر مي‌كشم
دوست دارم زنگ نقاشي شود تكرار باز
شك ندارم عشق را اين بار بهتر مي‌كشم
تا بميرم عاشقم، بي عشق باشم مرده‌ام
زندگي و مرگ را بي آن، برابر مي‌كشم ...

*****************************************

به من نگو كه فلان واژه شاعرانه نبود
 نگو بيان حقيقت هم عاقلانه نبود
بگومگوي پياپي، سر «نگو» و «مگو»
كه اين يكي ادبي، وان يك عارفانه نبود
كلام را به ظرافت، تو شاعرانه بساز
قرار ما كه فقط حرف عاشقانه نبود
پيام مردم هر دوره با زبان خودش
اگر نبود، كه تاريخ جاودانه نبود
نگاه شاعر هر دوره‌اي، اگر نو بود
زبان، دچار فرايند ظالمانه نبود
كلام مورد تأييد عقل را بنويس
اگرچه گفته شود، هيچ ماهرانه نبود
تمام قافيه‌ها، شايگان شدند اما
بنا به تبصره‌ي تازه، اين بهانه نبود

دوستت دارم

آيا تو مي‌داني كه من هم دوستت دارم
امروز و فردا نه، دمادم دوستت دارم
تو هرچه هستي باش زيبا عاشقت هستم
اهل بهشتي يا جهنم دوستت دارم
اي قهرمان قصه‌هاي جور و واجورم
مثل هميشه سخت و محكم دوستت دارم

گل مي‌دهد انديشه‌هايم در خيال تو
شاعر شدم با اين‌همه غم دوستت دارم
اسم تو سارا بود يا دارا نمي‌دانم
فرقي ندارد، آي مريم دوستت دارم
چشم تو با دريا هماهنگ است و مي‌گويم
آهسته‌تر باران نم نم دوستت دارم
تو با نگاهت گفته بودي عاشقم هستي
من روي دفتر مي‌نويسم دوستت دارم
حال و هواي پركشيدن مانده در بالم
اي آسمان حالا مسلم دوستت دارم
از خوردن سيب هوس گاهي پشيمانم
اما دوباره مثل آدم دوستت دارم

****

توفان شد و ناگهان به هم ريخت مرا
اندازه‌ي يك جهان به هم ريخت مرا
آمد خبري ولي غبار آلوده
اين نامه‌ي بي‌نشان به هم ريخت مرا
جا دارد اگر حوصله‌ام سر برود
اين فاجعه بي‌گمان به هم ريخت مرا
چون ماه در آب بركه مي‌رقصيدم
افسوس كه آسمان به هم ريخت مرا
افتاده دلم به دام صد دانه و دام
چون فوج كبوتران به هم ريخت مرا
آدم شدم و غزل پشيمانم كرد
تا غصه‌ي آب و نان به هم ريخت مرا
ديگر گله‌اي ندارم از دار و درخت
انديشه‌ي باغبان به هم ريخت مرا

چشمم به انتظارتو سالي‌ست منتظر

چشمم به انتظارتو سالي‌ست منتظر
اي مه درآ كه باز هلالي‌ست منتظر
ازكوچه‌ي خيال خود امشب عبور كن
درگوشه‌اي نشسته خيالي‌ست منتظر
آبي بزن به چهره، به شبنم بشو گلي
درچشمه‌سار سينه زلالي‌ست منتظر

اي شير خفته پرسه بزن، بيشه را بگرد
اينجا غريب مانده غزالي‌ست منتظر
با مُهرِ مِهر خويش نشاني بزن مرا
اي مايه‌ي نشاط ملالي‌ست منتظر
تيرنگاه دل‌شكن خانه بركنت
پيوسته در تجسس خالي‌ست، منتظر
ديدم به چشم خويش كه چشمت به قصد من
چنديست در كمين مجالي‌ست منتظر
رودابه را بگوي كه در زيربام قصر
در آرزوي وصل تو زالي‌ست منتظر
شب ديرمانده‌است و نشاني زصبح نيست
ديريست پشت بام، بلالي‌ست منتظر
آنكس كه دل به ريزش ديوار بسته است
پيوسته در خيال محالي‌ست منتظر
با آن‌كه من به باور پايان رسيده‌ام
چشمم در آرزوي وصالي‌ست منتظر

باز فنجان قهوه، يك سيگار
باز فكري قشنگ، فكر فرار
باز دلگير و خسته از لپ‌تاب
باز يك بسته‌ داروي اعصاب
باز مردي مچاله، بيچاره
باز زخمي به قد قداره
يك گلو بغض و يك جگر ماتم
يك دل بي‌توان و اين همه غم
باز آواي ريزش آوار
يك سرو اينهمه فشار و دوار
پيش چشمم هزار عكس عبوس
پشت هر عكس نقش صد كابوس
تك و تنهايم و هجوم ، هجوم
مثل برگي به رهگذار سموم
من برهنه ز هر طرف خنجر
شاخ خشكي و يك قبيله تبر
دستهاشان حناي خون دارد
چشمشان وحشت جنون دارد
آشنايند و كاردها در دست
سنگ و آيينه و درام شكست
آخرين صحنه، آخرين پيكار
مجلس روم و اوفتاده سزار
يك طرف برلبي خط افسوس
يك طرف زهرخنده‌ي بروتوس
بردو چشمم فشار مي‌آرم
كه ببينم هنوز بيدارم
واي واي اينهمه خيال نبود
هم محال است و هم محال نبود
من تنها و خانه‌ اي دشمن
همه بدخواه و بدتراز همه «من»
بازهم قهوه، باز هم سيگار
و همان فكر خوب، فكر فرار

اگر اویی که باشد

با فنجانی چای هم میتوان مست شد ،

اگر اویی که باید ؛

باشد

 

 

 

یاحق ...

نَه شُکوفه ای،نَه برگی،نَه ثَمر ،نَه سایه دارم

همه حیرتَم کِه دِهقان ، به چه کار کِشت ما را

پایان دلتنگی

اين لحظه ها پايان دلتنگي

اين روز ها محكوم بي صبري ست

من پا به پاي گريه بيدارم

دنيام عجيب اين روز ها ابري ست

 

حسم شبيه خواب و بيداري ست

بين نديدن ها و ديدن ها

حسي شبيه ترس يه گنجشك

از شاخه هنگام پريدن ها

 

بي ترس اين دلشوره ها هر شب

فانوس دنياي تو روشن بود

اين شهر روزي شهر روياهام

اين خونه روزي خونه ي من بود

 

اي لحظه ي آرامش و تصميم

حس مي كنم بسيار نزديكي

من با تو مي مونم تموم عمر

من بر نمي گردم به تاريكي

 

گاهی اگر با ماه صحبت كرده باشی

گاهی اگر با ماه صحبت كرده باشی

از ما اگر پيشش شكايت كرده باشی

گاهی اگر در چاه مانند پدر آه

اندوه مادر را حكايت كرده باشی

گاهی اگر زير درختان مدينه

بعد از زيارت استراحت كرده باشی

گاهی اگر بعد از وضو مكثی كنی تا

آيينه يي را غرق حيرت كرده باشی

در سال های سال دوری و صبوری

چشم انتظاری را شفاعت كرده باشی

حتی اگر بی آن كه مشتاقان بدانند

گاهی نمازی را امامت كرده باشی

يا در لباس ناشناسی در شب قدر

از خود حديثی را روایت کرده باشی

يا در ميان كوچه های تنگ و خسته

نان و پنير و عشق قسمت كرده باشی

پس بوده يی و هستی و می آيی از راه

تا حق دل ها را رعايت كرده باشی

پس مردمك های نگاه ما عقيم اند

تو حاضری بی آن كه غيبت كرده باشی!

نغمه مستشار نظامی

کس نداند حال این پروانه دلسوخته

  

مرغ دل پر میزندتا زین قفس بیرون شود  

 جان بجان آمد توانش تا دمی مجنون شود

کس نداند حال این پروانه دلسوخته        

 در بر شمع وجود دوست آخر چون شود

دریای غم تو

دریای غم تو

به يادت داغ بر دل مي نشانم
زديده خون به دامن مي فشانم
چو ني گر نالم از سوز جدايي
نيستان را به آتش مي كشانم

به يادت اي چراغ روشن من
ز داغ دل بسوزد دامن من
زبس در دل گل يادت شكوفاست
گرفته بوي گل پيراهن من

همه شب خواب بينم خواب ديدار
دلي دارم دلي بي تاب ديدار
تو خورشيدي و من شبنم چه سازم
نه تاب دوري و نه تاب ديدار

سري داريم و سوداي غم تو
پري داريم و پرواي غم تو
غمت از هر چه شادي دلگشاتر
دلي داريم و درياي غم تو

قیصر امین پور

نفس سرخ بیایان

نفس سرخ بیایان

 

می خواستم از چشمه جوشان بنویسم

از رایحه دلخوش ایمان بنویسم

می خواستم از عشق بگویم... که عزل گفت:

از مطلع لبهات فراوان بنویسم

می خواستم از شب بنویسم که در آن شب

گیسوی تو نازل شده قرآن بنویسم

من در خم آن پیچ و خم تار گرفتار

گیسوغزلی هست که از آن بنویسم

تا آنکه عنایت کند از شبنم زلفش

من بی خودم از خویش پریشان بنویسم 

تو نقطه آغاز تبسم شده ای من

از گریه تنهایی پایان بنویسم

بگذار برایت غزلی تازه بگویم

بگذار که از جاده بی جان بنویسم

دریا اگر از هرم لبانم گله دارد

من با نفس سرخ بیابان بنویسم

حالا که برایت غزلی تازه نوشتم

با بوسه اجازست که در آن بنویسم:

 

یک بار بیا خانه ات آباد در این شهر

عطر تو وزیده است در این باد در این شهر

یک کوچه پر از حنجره باقی است در این راه

یک پنجره باز است به فریاد در این شهر

مجنون پی لیلی است در این وادی ایمن

یک کوه روایت شده فرهاد در این شهر

شب های سکوت از پی هم رقص کنان اند

خورشید که فانوس به ما داد در این شهر

عطر نفست جان به تن خسته دمید آه

عطر و غزل و عشق چو همزاد دراین شهر

 با نام تو هر صبح تلاوت شده این باغ

تا سوره چشم تو که افتاد در این شهر

 

یک شهر پر از کوچه بن بست ولی حیف...

در پیچ و خم کوچه دلی هست ولی حیف...

آیینه شکسته است در این باغ شبستان

این باغ نرفته است که از دست ولی حیف...

هر تکه آیینه حکایات رفیعی است

در خاطر این شهر نشسته است ولی حیف...

با سنگ خرافات شکوه تو بهم ریخت

آیینه قدیّ تو بشکست ولی حیف...

از باغ نیستانی آیینه که چیده است؟

سیبی که سپردند به این دست ولی حیف...

افسوس که این قافله را خواب گرفته

صد تیر از این چله برون رست ولی حیف...

این جاده به خورشید رسیده است و لیکن

در راه فراز است و فرودست ولی حیف...

ح حجتی

و اینک عشق ..... دلنوشته ای به رنگ خون

... هرجا از عاشقی بپرسید عشق چیست؟ تنها به زخم‌های خود اشاره می‌کند. عشق، ترجمه زخم است.

عشق، پاسخ مبهم انسان به ابدیت است.
عشق، انفارکتوس تدریجی محبت است.
عشق، سرطان دوست داشتن است.
عشق، خرید و فروش پایاپای عاشق و معشوق است.
عشق لک لکی‌ست که روی درخت خاطرات ما لانه دارد...
عشق، دل ماست تقسیم بر همه زیبایی‌ها. عشق، کوچه‌ای است که دوست داریم از آن عبور کنیم.
عشق، اولین کت و شلوار ما در شب عید خودآگاهی‌ست.
عشق، اولین حقوق ما از باجه معرفت است.
عشق، اولین پاداش ما از حسابداری الهی است.
عشق، عقد دائمی ما با غربت است.
عشق، شب نامزدی ما با جدایی‌ست.
عشق، کارت تبریکی‌ست که الان برای معلم سال اول خود می‌فرستیم.
عشق، لحظات نادر شاه زندگی‌ست.
عشق حمله مغول به رویاهای ماست.
عشق، شماره تلفنی‌ست که سال‌ها به دنبال آن می‌گردیم.
عشق، آسانسور حیات بشر است؛ وای به حال کسی که در آسانسور گیر افتاده باشد.
عشق، عبور اضطراری انسان از کریدور عادت است.
عشق، جناح رادیکال عرفان است.
عاشقان پیوسته به دنبال یک تحول بنیادی در ساختار وجودند...
باید پرده‌های تماشا را کشید و نماز شب خواند. باید به موقع، حیرت آیینه‌ها را عوض کرد. باید مواظب تُنگ تنفّس بود.

حامد حجتی

 

آقا! ببخشا که امشب، شعر جدیدی ندارم

آقا! ببخشا که امشب، شعر جدیدی ندارم

دنیا سیاه است و من هم روی سپیدی ندارم

عطار از هفت شهرش، امشب به هشتم رسیده ست

این ارمغان کمی نیست، جز این نویدی ندارم

ای هشت خوان سلوکم! من فارغ از این ملوکم

ای خاک پایت مرادم! در خود مریدی ندارم

سبزند آیینه پوشان، کو خنجر دین فروشان؟

جز نوش داروی لطفت، دیگر امیدی ندارم

سیمرغ مهر تو آنک، بر زخم رستم نظر کرد

جز مام میهن برایت، گردآفریدی ندارم

ای مشرق جان ایران، روشن به خورشید نامت

در سوگزاران دنیا، غیر از تو عیدی ندارم

□

کرمان اگر از تو دور است، اما تو نزدیکی آقا!

تا بارگاهت ـ مدد کن ـ راه مدیدی ندارم

ای شاهد هرچه مشهود! شرمنده هستم که یک عمر

در مشهد شعرهایم، سرو شهیدی ندارم

ممنونم آقا که دست این ناتوان را گرفتی

قفل دلم را گشودی، دیدی کلیدی ندارم

گفتم به جای زیارت، شاید غزل گریه کردم

آقا! ببخشا که امشب، شعر جدیدی ندارم

 

حامد حسین خانی

خسته ام از مقدمه چینی

خستگی را بهانه ای کن تا ، پیش از آغاز راه بنشینی
گاهی از عرف ها فراتر باش ، خنده کن لحظه ای که غمگینی

پشت کن روبه روی آیینه ،با خودت قهر کن هر از گاهی
دست از روزمره گی بردار، فرض کن آنچه را نمی بینی

زخم یک اتفاق معمولی ست ، وقتی از چشم هات می افتد
قدر یک جنگ کشته خواهد داد ، مژه گانت به طرفة العینی

گرچه هر روز کوچ خواهم کرد، سمت قشلاق های آغوشت
چین پیشانی ات فقط کافیست ، ختم گردد به برف سنگینی

بین وابستگی و تنهایی ، مرز، تعریف کوچکی دارد
جمع کن سفره ی خودت را عشق ، خسته ام از مقدمه چینی

آرش واقع طلب

من نیستم

من نیستم

دیگر آن انسان خندان روی قبلا نیستم
فکر می کردم عزیزم، دیدم اصلا نیستم

فکر می کردم پس از تو زندگی خواهد گذشت
فکر میکردم ،ولی،دیدم که آهن نیستم

دوستت دارم، هنوزم، روی قولم مانده ام
کاش می شد بشکنم آن را،ولی زن نیستم

دوستان از پشت می آیند و خنجر می زنند
حق من زخم است چون،با دوست ،دشمن نیستم

راضیم کردی که تنهایی برایم بهتر است
ظاهرا راضی شدم اما عمیقا نیستم

***
خسته ام از روزها، اغوش وا کن ای خدا
باید امضا کرد جایی را؟ بیا... من نیستم....



آرش واقع طلب

چند شعر از سعید بیابانکی

 

چند  شعر از سعید بیابانکی

غزل

 

به نام عشق که زیباترین سر آغاز است
هنوز شیشه ی عطر غزل درش باز است

جهان تمام شد و ماهپاره های زمین
هنوز هم که هنوز است کارشان ناز است

هزار پند به گوشم پدر فشرد و نگفت
که عشق حادثه ای خانمان بر انداز است

پدر نگفت چه رازی است این که تنها عشق
کلید این دل ناکوک ناخوش آواز است

به بام شاه و گدا مثل ابر می بارد
چقدر عشق شریف است و دست و دل باز است

بگو هر آنچه دلت خواست را به حضرت عشق
چرا که سنگ صبور است و محرم راز است

ولی بدان که شکار عقاب خواهد شد
کبوتری که زیادی بلند پرواز است

**********************************************

خبر دروغ نبود

 

شکست آینه و شمعدان ترک برداشت
خبر چه بود که نصف جهان ترک برداشت

خبر رسید به تالار کاخ هشت بهشت
غرور آینه ها ناگهان ترک برداشت

خبر شبانه به بازار قیصریه رسید
شکوه و هیبت نقش جهان ترک برداشت

خبررسید هراسان به گوش مسجد شاه
صلات ظهر صدای اذان ترک برداشت

خبر چه بود که بغض غلیظ قلیان ها
شکست و خنده ی شاه جوان ترک برداشت

خبر دروغ نبود و درست بود و درشت
چنان که آینه ی آسمان ترک برداشت :

سی و سه پل وسط خاک ها و آجرها
به یاد تشنگی اصفهان ترک برداشت

******************************

تحت تعقیب

 

یک روز  از بهشتت

دزدیده ایم یک سیب

عمری است در زمین ات

هستیم تحت تعقیب

 

خوردیم در زمین ات

این خاک تازه تاسیس

از پشت سر به شیطان

از روبرو به ابلیس

 

از سکر نامت ای دوست

با آن که مست بودیم

مارا ببخش یک عمر

شیطان پرست بودیم

 

حالا در این جهنم

این سرزمین مرده

تاوان آن گناه و

آن سیب کرم خورده

 

باید میان این خاک

در کوه و دشت و جنگل

عمری ثواب کرد و

برگشت جای اول ...!

*****************************************

آفتاب می شود

شهر من !

که چند لکه ابر تیره روز بی حیا

آسمان آبی تو را

لکه دار کرده اند

شهر من !

که باغ های سیب و سبری و گلابی تو را

عده ای تبر به دست

سوگوار کرده اند

*

گرچه دورم از تو دور

شک ندارم این که مردم نجیب تو

از تو دل نمی کنند

شک ندارم این که باغ های سیب تو

نام روشن تو را

در جهان دوباره می پراکنند

*

 شک ندارم این که کوه ها دوباره هیبت تورا

شکوهمند می کنند

شک ندارم این که مردهای مرد

باز هم تو را

 سربلند می کنند

*

کوه سرد سر به زیری ات

قطره قطره آب می شود

شهر من بخند وباز هم بخند

شک ندارم این که :

آفتاب می شود ....

انجمن های شعر را رفتیم !!!!

انجمن های شعر را رفتیم ،حاصل اما چه شد از این رفتن ؟

حال من شاعری غزل سازم،تو خودت شعر انجمن هستی

ادامه نوشته

ناله يي در شب

ناله يي در شب

اي ياد تو در ظلمت شب همسفر من
وي نام تو روشنگر شام و سحر من
جز نقش تو نقشي نبود در نظر من
شب ها منم و عشق تو و چشم تر من
وين اشك دمادم كه بود پرده در من
در عطر چمن هاي جهان بوي تو ديدم
در برگ درختان سر گيسوي تو ديدم
هر منظره را منظري از روي تو ديدم
چشم همه ي عالميان سوي تو ديدم
با ياد تو شادست دل در به در من
از نور تو مهتاب فلك آينه پوشست
وز بوي تو هر غنچه و گل عطر فروشست
دريا به تمناي تو در جوش و خروشست
عكس تو به هر آب فند چشمه نوشست
خود ديده بود آينه ي حق نگر
داني تو كه در راه وصالت چه كشيدم
چون تشنه ي گرمازده ي خسته دويدم
بسيار از اين شاخه به آن شاخه پريدم
آخر به طربخانه ي عشق تو رسيدم
ام به طلب سوخت همه بال و پر من
غم نيست كسي را كه دلش سوي خدا بود
در خلوت خود شب همه شب مست دعا بود
جانش به درخشندگي آينه ها بود
بيچاره اسيري كه گرفتار طلا بود
گويد كه بود آتش من سيم و زر من
هر جا نگرم يار تويي جز تو كسي نيست
از غم نفسم سوخت ولي همنفسي نيست
بي نغمه ي تو باغ جهان جز قفسي نيست
غير از تو به فرياد كسان دادرسي نيست
اي دوست تويي دادرس و دادگر من
محروم كسي كز تو جدا بود و ندانست
در گوش دلش از تو صدا بود و ندانست
آثار تو در ارض و سما بود و ندانست
عالم همه آيات خدا بود و ندانست
اي واي اگر نفس شود راهبر من
هر پل كه مرا از تو جدا كرد شكستم
هر رشته نه پيوند تو را داشت گسستم
آن در كه نشد غرفه ي ديدار تو بستم
صد شكر كه از باده ي توحيد تو مستم
هرگز نرود مستي اين مي ز سر من
راه تو مرا از ره بيگانه جدا كرد
ياد تو مرا از غم بيهوده رها كرد
عشق تو مرا شاعر انگشت نما كرد
گفتم به همه خلق كه اين طرفه خدا كرد
بي لطف توكاري نرود از هنر من
من بي كسم و جز تو خدايي كه ندارم
گر از سر كويت بروم رو به كه آرم
بر خاك درت گريه كنان سر بگذارم
خواهم كه به آمرزش تو جان بسپارم
اينست دعاي شب و ذكر سحر من

مهدی سهیلی

خون هر آن غزل كه نگفتم بپای تست

اینجا برای از تو نوشتن هوا كم است
 دنیا برای از تو نوشتن مرا كم است
اكسیر من نهاینكه مرا شعر تازه نیست
 من از تو می نویسم و این كیمیا كم است
دریا و من چه قدر شبیهیم گرچه باز
من سخت بیقرارم و او بیقرار نیست
 با او چه خوب می شود از حال خویش گفت
 دریا كه از اهالی این روزگارنیست
امشب ولی هوای جنون موج میزند
دریا سرش به هیچ سری سازگار نیست
 ای كاش از تو هیچ نمی گفتمش ببین
دریا هم اینچنین كه منم بردبار نیست

  استاد بهمنی عزیز

مهدی اخوان ثالث

مهدی اخوان ثالث

من نگویم که بهاری که گذشت، آید باز

من نگویم که بهاری که گذشت، آید باز

شادبودن هنر است،

بشکفد بارِ دگر لاله ی رنگین مراد،

غنچه ی سرخ فروبسته ی دل باز شود،

من نگویم که بهاری که گذشت آید باز،

روزگارِ که به سر آمده آغاز شود،

روزگارِ دگری است،

و بهاران دگر،

شادبودن هنر است،

شادکردن هنرِ والاتر !

لیک هرگز، نپسندیم به خویش،

که چون یک شکلک بیجان شب و روز،

بیخبر از همه خندان باشیم،

بی غمی عیب بزرگیست،

که دور از ما باد !

کاشکی آیینه ای بود،

درونبین که در او،

خویش را میدیدیم،

آنچه پنهان بود، آیینه ها میدیدیم،

میشدیم آگه از آن،

نیروی پاکیزه نهاد،

که به ما،

زیستن آموزد و جاویدشدن،

پیک پیروزی و امید شدن،

شادبودن هنر است،

گر به شادی تو دلهای دگر باشد شاد،

زندگی صحنه ی یکتای هنرمندیِ ماست،

هرکسی نغمه ی خود خواند و از صحنه رود،

صحنه پیوسته به جاست

خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد.

“ژاله اصفهانی”

کاش می دانستید …!

کاش می دانستید …!

کاش می دانستید

زندگی با همه وسعت خویش

محفل ساکت غم خوردن نیست

حاصلش تن به جزا دادن و افسردن نیست

زندگی خوردن و خوابیدن نیست

زندگی عشق به قلب داشتن است

زندگی حس جاری شدن است

زندگی کوشش و راهی شدن است

از تماشاگر آغاز حیات

تا به جایی که خدا می داند

“سهراب سپهری”

دیداری با اهل قلم

اخوان

مشیری

---

سهراب

---

نیما

هی مترسک کلاه را بردار

هی مترسک کلاه را بردار

 

قطره قطره اگر چه آب شدیم

ابر بودیم و آفتاب شدیم

ساخت ما را همو که می پنداشت

به یکی جرعه اش خراب شدیم

هی مترسک کلاه را بردار

ما کلاغان دگر عقاب شدیم

ما از آن سودن و نیاسودن

سنگ زیرین آسیاب شدیم

گوش کن ما خروش و خشم تو را

همچنان کوه بازتاب شدیم

اینک این تو که چهره می پوشی

اینک این ما که بی نقاب شدیم

ما که ای زندگی به خاموشی

هر سوال تو را جواب شدیم

دیگر از جان ما چه می خواهی ؟

ما که با مرگ بی حساب شدیم

استاد بهمنی

دریا ....

دریا

گاهی با خودم می گویم

دریا چقدر شبیه است به آدمهاست

همین که غرقش شوی

پس می زند تو را !

 

کابوس ها تمام شد..!

کابوس ها تمام شد..!
یعنی می شود روزی برسد
که بیایی

ومرا در آغوش بگیری

بخواهم گله کنم

بگویی هیس ....

همه ی کابوس ها تمام شد ..

وفا نکردی و کردم، خطا ندیدی و دیدم+داستان سرودن شعر

وفا نکردی و کردم، خطا ندیدی و دیدم
شکستی و نشکستم، بُریدی و نبریدم

اگر ز خلق ملامت، و گر ز کرده ندامت
کشیدم از تو کشیدم، شنیدم از تو شنیدم

کی ام، شکوفه اشکی که در هوای تو هر شب
ز چشم ناله شکفتم، به روی شکوه دویدم

مرا نصیب غم آمد، به شادی همه عالم
چرا که از همه عالم، محبت تو گزیدم

چو شمع خنده نکردی، مگر به روز سیاهم
چو بخت جلوه نکردی، مگر ز موی سپیدم

بجز وفا و عنایت، نماند در همه عالم
ندامتی که نبردم، ملامتی که ندیدم

نبود از تو گریزی چنین که بار غم دل
ز دست شکوه گرفتم، بدوش ناله کشیدم

جوانی ام به سمند شتاب می شد و از پی
چو گرد در قدم او، دویدم و نرسیدم

به روی بخت ز دیده، ز چهر عمر به گردون
گهی چو اشک نشستم، گهی چو رنگ پریدم

وفا نکردی و کردم، بسر نبردی و بردم
ثبات عهد مرا دیدی ای فروغ امیدم؟

ولی داستان عشق و خیانتی که باعث سروده شدن این شعر شد به گوش کمتر کسی رسیده

مهرداد اوستا در جوانی عاشق دختری شده و قرار ازدواج می گذارند. دختر جوان به دلیل رفت و آمد هایی که به دربار شاه داشته ، پس از مدتی مورد توجه شاه قرار گرفته و شاه به او پیشنهاد ازدواج می دهد.
دوستان نزدیک اوستا که از این جریان باخبر می شوند، به هر نحوی که اوستا متوجه خیانت نامزدش نشود سعی می کنند عقیده ی او را در ادامه ی ارتباط با نامزدش تغییر دهند. ولی اوستا به هیچ وجه حاضر به بر هم زدن نامزدی و قول خود نمی شود . تا اینکه یک روز مهرداد اوستا به همراه دوستانش ، نامزد خود را در لباسی که هدیه ای از اوستا بوده ، در حال سوار شدن بر خودروی مخصوص دربار می بیند...

مهرداد اوستا ماه ها دچار افسردگی شده و تبدیل به انسانی ساکت و کم حرف می شود. سالها بعد از پیروزی انقلاب ، وقتی شاه از دنیا می رود فرح یا نامزد اوستا به فرانسه ..

در همان روزها ، نامزد اوستا به یاد عشق دیرین خود افتاده و دچار عذاب وجدان می شود. و در نامه ای از مهرداد اوستا می خواهد که او را ببخشد. اوستا نیز در پاسخ نامه ی او تنها این شعر را می سراید.

شيشه و چوب- شعری از استاد محمدکاظم کاظمی

شيشه و چوب

تو را از شيشه می‌سازد، مرا از چوب می‌سازد
خدا کارش درست است‌، اين و آن را خوب می‌سازد

تو را از سنگ می‌آرد برون‌، از قلب کوهستان‌
مرا از بيدِ خشکی در کنار جوب می‌سازد

در آتش می‌گدازد، تا تو را رنگی دگر بخشد
به سوهان می‌تراشد تا مرا مطلوب می‌سازد

تو را جامی که از شير و عسل پُر کرده‌اش دهقان
‌ مرا بر روی خرمن برده خرمن‌کوب می‌سازد

تو را گلدان رنگينی که با يک لمس می‌افتد
مرا گرد سرت می‌چرخم و جاروب می‌سازد

تو از من می‌گريزی باز هم تا مصر رؤياها
مرا گرگی کنار خانه‌ی يعقوب می‌سازد

مرا سر می‌دهد تا دشت‌های آتش و آهن
‌ و آخر در مصاف غمزه‌ای مغلوب می‌سازد

خدا در کار و بارش حکمتی دارد که پی در پی‌
يکی را شيشه می‌سازد، يکی را چوب می‌سازد

استاد محمد کاظم کاظمی(شاعری از خطه افغان)

دلتنگیــــــــــــــــــــــــــــــی....

دلتنگیــــــــــــــــــــــــــــــی....

                              

کى به پایان برسد درد، خدا مى داند

ماه ساکن شود و سرد، خدا مى داند


در سکوت شب هر کوچه این شهر خراب

 گم شود ناله شبگرد، خدا مى داند 

  مردم شهر همه منتظر یک نفرند
  چه زمانى رسد این مرد، خدا مى داند

                                   برگ ها طعمه بى غیرتى پاییزند
                                   راز این مرثیه زرد خدا مى داند 

                                    خنده غنچه گلها به حقیقت زیباست
                                   شاید این است رهاورد، خدا مى داند                                                                                                                                  محسن جلالی

وقتی که به دیدن دلم می آیی

     

       ای کاش که درد وداغ می آوردی

یک پنجره رو به باغ می آوردی
وقتی که به دیدن دلم می آیی
ای کاش کمی چراغ می آوردی

رویا

صفایی بود دیشب با خیالت خلوت مارا
ولی من باز پنهانی تورا هم آرزوکردم
خیالت ساده دل تر بودو باما از تویکروتر
من اینها هردوبا آیینه دل روبروکردم
توبا اغیار پیش چشم من می درسبو کردی
من از بیم شماتت گریه پنهان درگلوکردم
فشردم با همه مستی به دل سنگ صبوری را
زحال گریه پنهان حکایت باسبو کردم
ملول ازناله بلبل مباش ای باغبان رفتم
حلالم کن اگرروزی گلی درغنچه بوکردم
حراج عشق وتاراج جوانی وحشت پیری
دراین هنگامه من کاری کردم یاد او کردم

دلم براي كسي تنگ است

دلم براي كسي تنگ است

 

كه آفتاب صداقت را

 

به ميهماني گلهاي باغ مي آورد

 

و گيسوان بلندش را

 

به بادها مي داد

 

و دستهاي سپيدش را

 

به آب مي بخشيد

 

*

 

دلم براي كسي تنگ است

 

كه چشمهاي قشنگش را

 

به عمق آبي درياي واژگون مي دوخت

 

و شعرهاي خوشي چون پرنده ها مي خواند

 

 

دلم براي كسي تنگ است

 

كه همچو كودك معصومي

 

دلش براي دلم مي سوخت

حمید مصدق

   زنده یاد حمید مصدق (۱۳۱۸ـ۱۳۷۷)

 

و مهرباني را

 

           - نثار من مي كرد

 

 

دلم براي كسي تنگ است

 

كه تا شمال ترين شمال

 

و در جنوب ترين جنوب

 

هميشه در همه جا

 

           - آه با كه بتوان گفت

 

كه بود با من و

 

           - پيوسته نيز بي من بود

 

و كار من ز فراقش فغان و شيون بود

 

 

كسي كه بي من ماند

 

كسي كه بي من نيست

 

كسي ...

 

           - دگر كافي ست

 

وقتی تو نیستی

امشب نمی دانم چرا دلشوره دارم

غم آمده کنج دلم بیتوته کرده

یک نامه باز انگار در ذهنم نشستهآرام و زیبا روی کاغذ بوته کرده

امشب نمی دانم چرا بی تاب هستم

حس غریبی در فضای خانه جاری است

این لحظه را هر لحظه من احساس کردم

امشب دلیلی بهتر از دیدار تو نیست

 

با چشم پر اشکم برای آخرین بار

این نامه را بنویسم و دیگر جدایی

تو علتش را خوب می دانی عزیزم

باید به پایان می رسید این آشنایی

آنروز دیدم وقتی از کوچه گذشتی

مثل همیشه ساکت و تنها نبودی

حتی نگاهی هم به دنبالم نمی‌گشت

شاید به قول بچه ها با ما نبودی

دیروز مردی پا به پایت راه می رفت

دیدم که بر روی تو با احساس خندید

شاید مزاحم بود ؟. . . نه او همسرت بود

با دیدنت بغضم برای گریه ترکید

هر چند با من بارها هی عهد بستی

در حق عشقم آی نامردی نمودی

بگذار راحت‌تر بگویم تا بفهمی

چیزی که می‌گفتی و می‌دیدم نبودی

دیدن ندارد حالت مردی که در عشق

از پشت خنجر خورده و پشتش شکسته

یا انکه در قلب جوانی جای احساس

شعر و نگاه و ناله و نفرت نشسته

آیا تو تا حالا به این هم فکر کردی

یک روز می‌دیدم که از دستم پریدی

آنقدر بی ارزش به چشمان تو بودم

حتی تو من را لایق گفتن ندیدی

حیف است ما یک قصه نشنیده باشیم

حتی اگر هیچ ارتباطی بین ما نیست

من قلکی بودم تو عشقت سکه‌سکه

حالا دلم از سکه ها خالی خالیست

من با اجازه خاطرات دیدنت را

در گوشه ای از سینه ام پنهان نمودم

راز تو می‌میرد میان خاطراتم

انگار من عمری گرفتارت نبودم

این نامه را وقتی که خواندی پاره‌اش کن

تا مدرکی از رازمان باقی نماند

ما گر چه با هم خوب بودیم و صمیمی

بهتر همین است که کسی این را نداند

خُب خط آخر آمد و وقت جدایی

دیگر تو را دست خداوند می‌سپارم

عشقت مبارک باد ، این حرف دلم بود

گر چه تو را من تا همیشه دوست دارم

بلاتکلیف ترین

تنها باشی...
روز تعطیل باشد...
غروب باشد...
باران هم ببارد...
احساس میکنی
بلاتکلیف ترین آدم دنیا هستی...!!

آرزوی پرواز

چه سرنوشت عجیبی داشت کرم ابریشم که

تمام عمر قفس می بافت ،اما

                                  همه فکر و ذکرش

                                                        پریدن بود...!

 

بهار را دوست دارم

می دانی چرا بهار را دوست دارم

زیرا نه گرمایش مرا می سوزاند

و

نه سرمایش تنم را به لرزه می آورد

بلکه با هوای معتدل خود

مرا به دوستی دعوت می کند

دوست دارم مثل بهار باشم

نه بسوزانم

نه بلرزانم

بلکه

دل انگیز

و

بهاری باشم

 

شب های جنون من

از خانه بیرون می زنم اما کجا امشب

شاید تو می خواهی مرا در کوچه ها امشب

 

پشت ستون سایه ها روی درخت شب

می جویم اما نیستی در هیچ جا امشب

 

ای ماجرای شعر و شب های جنون من

آخر چگونه سر کنم بی ماجرا امشب

 

می دانم آری نیستی اما نمی دانم

بیهوده می گردم به دنبالت چرا امشب

 

هرشب تو را بی جستجو می یافتم اما

نگذاشت بی خوابی به دست آرم تورا امشب

 

هرشب صدای پای تو می آمد از هر چیز

حتی ز برگی هم نمی آید صدا امشب

 

ها! سایه ای دیدم شبیهت نیست اما حیف !

ای کاش می دیدم به چشمانم خطا امشب

 

امشب ز پشت ابرها بیرون نیامد ماه

بشکن قرق را ماه من بیرون بیا امشب

 

گشتم تمام کوچه ها را یک نفس هم نیست

شاید که بخشیدند دنیا را به ما امشب

 

طاقت نمی یارم تو که می دانی از دیشب

باید چه رنجی برده باشم بی تو تا امشب

 

اگر می توانستم...

اگر داغ رسم قدیم شقایق نبود

اگر دفتر خاطرات طراوت

پر از ردپای دقایق نبود

 

اگر ذهن آیینه خالی نبود

اگر عادت عابران بی خیالی نبود

 

اگر گوش سنگین این کوچه ها

فقط یک نفس می توانست

طنین عبوری نسیمانه را

                           به خاطر سپارد

اگر آسمان می توانست، یکریز

شبی چشم های درشت تو را جای شبنم ببارد

 

اگر ردپای نگاه تو را

                        باد و باران

از این کوچه ها آب و جارو نمی کرد

 

اگر قلک کودکی لحظه ها را پس انداز می کرد

اگر آسمان سفره ی هفت رنگ دلش را

                              برای کسی باز می کرد

و می شد به رسم امانت

گلی را به دست زمین بسپریم

و از آسمان پس بگیریم

 

اگر خاک کافر نبود

و روی حقیقت نمی ریخت

 

اگر ساعت آسمان دور باطل نمی زد

اگر کوه ها کر نبودند

اگر آب ها تر نبودند

اگر باد می ایستاد

اگر حرف های دلم بی اگر بود

اگر فرصت چشم من بیشتر بود

اگر می توانستم از خاک

                           یک دسته لبخند پرپر بچینم

تو را می توانستم

                    ای دور

                           از دور

                                   یک بار دیگر ببینم...

 

 

انتظار

انتظار

دلم قرار نمي‌گيرد از فغان بي‌تو

سپندوار زکف داده‌ام عنان بي‌تو

ز تلخ‌کامي دوران، نشد دلم فارغ

ز جام عشق لبي تر نکرد جان بي‌تو

چو آسمان مه‌آلوده‌ام ز تنگ‌دلي

پر است سينه‌ام ز اندوه گران بي‌تو

نسيم صبح نمي‌آورد ترانة شوق

سر بهار ندارند بلبلان بي‌تو

لب از حکايت شب‌هاي تار مي‌بندم

اگر امان دهدم چشم خون‌فشان بي‌تو

چو شمع کشته ندارم شراره‌اي به زبان

نمي‌زند سخنم آتشي به جان بي‌تو

ز بي‌دلي و خموشي چون نقش تصويرم

نمي‌گشايدم از بي‌خودي زبان بي‌تو

عقيق صبر به زير زبان تشنه نهم

چو يادم آيد از آن شکرين دهان بي‌تو

گزارش غم دل را مگر کنم چو «امين»

جدا ز خلق به محراب جمکران بي‌تو

اولین روز دبستان

اولین روز دبستان بازگرد
کودکی ها شاد وخندان بازگرد

بازگرد ای خاطرات کودکی
برسوار اسبهای چوبکی

خاطرات کودکی زیباترند
یادگاران کهن ماناترند

درسهای سال اول ساده بود
آب را بابا به سارا داده بود

درس پند آموز روباه وخروس
روبه مکارو دزد وچاپلوس

روز مهمانی کوکب خانم است
سفره پر از بوی نان گندم است

کاکلی گنجشککی باهوش بود
فیل نادانی برایش موش بود

باوجود سوزو سرمای شدید
ریز علی پیراهن از تن می درید

تا درون نیمکت جا می شدیم
ما پر از تصمیم کبری می شدیم

پاک کن هایی ز پاکی داشتیم
یک تراش سرخ لاکی داشتیم

کیفمان چفتی به رنگ زرد داشت
دوشمان از حلقه هایش درد داشت

گرمی دستانمان از آه بود
برگ دفتر ها به رنگ کاه بود

همکلاسی های درد ورنج وکار
بچه های جامه های وصله دار

بچه های دکه سیگار سرد
کودکان کوچک اما مرد مرد

کاش هرگز زنگ تفریحی نبود
جمع بودن بود وتفریقی نبود

کاش میشد باز کوچک می شدیم
لااقل یک روز کودک می شدیم

یاد ان آموزگار ساده پوش
یاد آن گچها که بودش روی دوش

ای دبستانی ترین احساس من
بازگرد این مشقها را خط بزن

درسهای سال اول ساده بود
آب را بابا به سارا داده بود

درس پند اموز روباه وخروس
روبه مکارو دزد وچاپلوس

روز مهمانی کوکب خانم است
سفره پر از بوی نان گندم است

کاکلی گنجشککی باهوش بود
فیل نادانی برایش موش بود

باوجود سوزو سرمای شدید
ریز علی پیراهن از تن می درید

تا درون نیمکت جا می شدیم
ما پر از تصمیم کبری می شدیم

پاک کن هایی ز پاکی داشتیم
یک تراش سرخ لاکی داشتیم

کیفمان چفتی به رنگ زرد داشت
دوشمان از حلقه هایش درد داشت

گرمی دستانمان از آه بود
برگ دفتر ها به رنگ کاه بود

همکلاسی های درد ورنج وکار
بچه های جامه های وصله دار

بچه های دکه سیگار سرد
کودکان کوچک اما مرد مرد

کاش هرگز زنگ تفریحی نبود
جمع بودن بود وتفریقی نبود

کاش میشد باز کوچک می شدیم
لااقل یک روز کودک می شدیم

یاد ان آموزگار ساده پوش
یاد آن گچها که بودش روی دوش

ای دبستانی ترین احساس من
بازگرد این مشقها را خط بزن  

خوش آمد

سلام به روي ماه همتون

خوشحالم كه باز توی پنجره عاشقونه وبلاگم ميبينمتون

بازم ميگم مثل هميشه:         دوستون دارم

کی می آیی ؟

 

باشد که قلب منجمدم تنگ تر شود

آن دم که بی بهانه شب و روز بگذرد

انگار سالهاست که قحطی به جای تو

دست مرا گرفته و با خویش می برد

حالا ترک ، ترک زده هر لحظه لحظه ام

مثل غمی که سینه ی دیوار می درد

پس لرزه ی نگاه تو را هر پرنده ای

حس می کند که از لب دیوار می پرد

یادم رفت...

یادم رفت...

آن چنان غرق تو بودم که خودم یادم رفت

خیره در چشم تو آنقدر که غم یادم رفت

 

نذر چشمان تو هر شب به حرم می رفتم

محو چشمان تو بودم که حرم یادم رفت

 

بین دستان تو با من دو قدم فاصله بود

دو قدم فاصله تنها، دو قدم یادم رفت

 

خواستم نام تو هر روز به یادم باشد

پشت دستم بنویسم... که قلم یادم رفت

 

کاش میشد به من و حرف دلم گوش کنی

کاش باور بکنی حرف خودم

 

شاعر بودن

بـرای شـاعـر بـودَن..

و نـوشـتـن..

نـیـازے بـه بـهـانـه نـدارَم..

کـافـیـسـت نـبـاشـے . .

 

آرزویی عاشقانه برای تو

 

 آرزویی عاشقانه برای تو

پشت هرکوه بلند سبزه زاریست پر از یاد خدا

و در آن باغ کسی میخواند که خدا هست . دگر غصه چرا؟

آرزو دارم خورشید رهایت نکند

غم صدایت نکند

ظلمت شام سیاهت نکند

و تو را از دل آنکس که دلت در تن اوست

حضرت دوست جدایت نکند.

بزن باران

سوختم باران بزن شاید تو خاموشم کنی ....

شاید امشب سوزش این زخم ها را کم کنی ...

آه باران من سراپای وجودم آتش است ...

پس بزن  باران بزن شاید تو خاموشم کنی ...

وزن موسیقی شعر:

فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن

 

بازم شعری از بهار به شما یاران بهاری

در بهار زندگی باید چو باد

صحبتی با جنگل متروک کرد زندگی موسیقی ای ننواخته است

سازها را باید از نو کوک کرد

وزن موسیقی شعر: فاعلا تن فاعلاتن فاعلن

سرسبزترین بهار تقدیم تو باد

بوی عیدی

بوی عیدی، بوی توپ، بوی کاغذرنگی
بوی تند ماهی‌دودی وسط سفره‌ی نو،
بوی یاس جانماز ترمه‌ی مادربزرگ،

با اینا زمستونو سر می‌کنم،
!

شادی شکستن قلک پول،
وحشت کم شدن سکه‌ی عیدی از شمردن زیاد،
بوی اسکناس تانخورده‌ی لای کتاب،

با اینا زمستونو سر می‌کنم،
با اینا خستگی‌مو در می‌کنم!

فکر قاشق زدن یه دختر چادرسیا،
شوق یک خیز بلند از روی بته‌های نور،
برق کفش جف‌شده تو گنجه‌ها،

با اینا زمستونو سر می‌کنم،
با اینا خستگی‌مو در می‌کنم!

عشق یک ستاره ساختن با دولک،
ترس ناتموم گذاشتن جریمه‌های عید مدرسه،
بوی گل محمدی که خشک شده لای کتاب،

با اینا زمستونو سر می‌کنم،
با اینا خستگی‌مو در می‌کنم!

بوی باغ‌چه، بوی حوض، عطر خوب نذری،
شب جمعه پی فانوس توی کوچه گم شدن،
توی جوی لاجوردی هوس یه آب‌تنی،

با اینا زمستونو سر می‌کنم،
با اینا خستگی‌مو در می‌کنم! 

تو رفتی

تو رفتی رد پایت در دلم ماند
شکوه خنده هایت در دلم ماند

دلم را با سحر خوش کرده بودم
غروب ماجرایت در دلم ماند

شریک درد هایم بودی اما
غم بی انتهایت در دلم ماند

هزار و یک شبم چون باد بگذشت
طنین قصه هایت در دلم ماند

سپردی سر نوشتم را به پاییز
بهار با صفایت در دلم ماند

علی رغم سکوت ساده من
سفر کردی صدایت در دلم ماند

و حالا مثل یک رویای برفی
تو رفتی رد پایت در دلم ماند